çok eskiden.
ben eskiden bitirirdim hepsini,
ya da durduk yere başlamazdım.


o kadar saf temiz sevilmem bundan sonra biliyorum,
aslında o mu çocukluğum mu özlediğim?
nedir sorun anlayamadım yıllardır,
ama pişmanlık hep en etkin faktördü
hepsinde denklemlerimin..
birileri çizse benim yerime çizgimi,
üstünde yürümek kalsa bana,
yanlış yere çıkınca yolun sonu
kalem olsa kızdığım,
barışsam sonunda kendimle,
ya da küsmesem hiç en başından.

bana yasaklanmalı bu kip,
varsayımlarımda yaşamak olmamalı doğrusu,
ve "doğru"yu çıkarmalı sözlüğümden,
kavrayamadığım kavramlar,
sonsuz dilekler,
burnumun ucuna yapışmış "en"ler,oyunlar..
"gereklilik"ten sonraya ne kalır benden geri,
meçhul orası
ama ideal "fa" kıpırdamaz yerinden,
en azından susmam, çınlarım,
yansırım duvarlardan,
duyan da olur belki,
ama o değil önemli olan,
değişir yönüm her engelde,
konrtolsüz, evet..
ama sonsuz da,
ve gerçek ihtiyaç, ihtiyaç duymamak yine,
ona tek yol görünen.
noktasız